De verwarde man

Een aanklacht tegen de copy & paste cultuur

De verwarde man is dood

De verwarde man is dood. Leve da flipside!

Advertenties

Bedankt iedereen!

Gouda, 29 maart 2010

Lieve lezers,

De verwarde man stopt ermee. Deze weblog was opgezet door groep 8 van basisschool De Carrousel in Gouda, in het kader van het Grote School Project. Dit jaar was het thema ‘Media’. Met de weblog De verwarde man wilden we de werking en de invloed van nieuwe media onderzoeken. Het project is nu ten einde.

We hadden vooraf niet verwacht dat het project zo’n groot succes zou worden. Er werd veel gereageerd op onze berichten. En het bericht over ‘de Neger van Venlo’ haalde zelfs landelijke kranten en een Duits weblog.

Namens alle kinderen van groep 8 wil ik daarom iedereen bedanken die heeft bijgedragen aan dit succes. Mede dankzij jullie is het een zeer leerzaam project geworden. Onze speciale dank gaat uit naar internetredacteur AK van het Algemeen Dagblad. Hij heeft de boel goed aangezwengeld. Bovendien heeft hij ons laten zien dat je je niet altijd aan journalistieke principes hoeft te houden, ook al werk je voor een gerenommeerd medium.

Voor de nieuwsgierigen: de teksten van De verwarde man werden geschreven door Ruben, Jayden en Sophie van groep 8. De oom van Meis schreef de Limburgse tekst die als reactie diende op het bericht over de kapsalon van Geert Wilders.

En voor de goede orde: de teksten op deze weblog zijn niet waar. Ze zijn ontsproten aan de fantasie van onze leerlingen. Mocht iemand zich gekwetst voelen door de teksten, dan bieden wij hierbij onze excuses aan.

Jeroen van der Steege, leerkracht van groep 8

Update: voor degenen die zich niet kunnen inleven in de belevingswereld van 12-jarigen: dit bericht is natuurlijk ook verzonnen.

De misser van AK: een reconstructie

AK staarde naar zijn beeldscherm. Er moest iets komen nu. Zijn laatste bericht dateerde alweer van een paar uur geleden. Dat wil zeggen: het laatste bericht waar hij zijn initialen onder mocht zetten. Hij had vandaag wel meer gepubliceerd, maar die berichten had hij rechtstreeks overgenomen van een persdienst. Daar stond ANP of Novum onder. Nu had hij ‘eigen’ nieuws nodig. Dat moest van de hoofdredacteur. Die had bepaald dat elk redactielid dagelijks minstens vijf nieuwsberichten uit eigen nieuwsgaring moest publiceren. AK was nu bijna halverwege zijn werkdag en had er nog maar één.

Hij keek nog eens naar zijn scherm. Daar stond nog steeds niets. Hij zag een leeg Word-document. AK deed zijn ogen dicht en legde zijn vingers op het toetsenbord. Hoe had het zover kunnen komen, vroeg hij zich af. Zijn carrière begon zo goed. Eind jaren tachtig won hij de tweede Prijs voor de Nieuwsbladjournalistiek met een artikel over Molukkers. Niet lang daarna werd hij aangenomen als internetredacteur bij het Algemeen Dagblad. Veel had dat aanvankelijk niet om het lijf. Hij zette de artikelen online die andere redacteuren hadden geschreven voor de krant. Maar hij zat wel bij het AD! Vanuit die plek kon hij verder groeien, dacht hij.

Hij drukte een paar keer op return. ‘(AK)’ tikte hij. Dat vond hij mooi, zijn initialen op het scherm. Hij was apetrots toen die voor het eerst onder een artikel op de website stonden. Het was zo’n tien jaar nadat hij in dienst was gekomen. Blijkbaar had hij zijn werk goed gedaan, want hij mocht nu ook zelf artikelen schrijven. Toen zijn eerste eigen bericht online stond, maakte hij er een printscreen van. Hij stuurde een kopie naar al zijn vrienden en kennissen. Per post, want veel van hen hadden nog geen internet. 

AK klikte het Word-document weg en surfte langs een aantal weblogs. Daar moest het nieuws vandaan komen, wist hij. Het nieuws lag tegenwoordig niet alleen op straat, je kon het zelfs copy en pasten van internet. Duizenden jongens en meisjes hielden een blog bij. Sommigen schreven over hun huisdier, anderen over hun favoriete film. Maar er waren ook bloggers die graag journalistje speelden. En die pikte AK eruit. De wannabe-me’s noemde hij ze wel eens gekscherend. Ze deden zijn werk zonder ervoor betaald te worden. AK begreep daar niets van. Zelf deed hij nooit iets voor niets. Maar hij maakte er dankbaar gebruik van. Natuurlijk was niet alles wat de bloggers schreven AD-waardig, maar hij wist het kaf van het koren te scheiden. Hij was daar zeer bedreven in geworden. AK had zich ontwikkeld tot een waar nieuwsbeest. Hij rook nieuws al van een kilometer afstand. Bovendien kende hij zijn lezers door en door. Hij wist wat zij wilden weten.

AK begon zwaarder te ademen. Hij las over Geert Wilders. Iets over ‘de Neger van Venlo’. Zijn ogen raasden over het scherm. Ook dat had hij zich eigen gemaakt: hij kon diagonaal lezen. “What the fuck?”, fluisterde hij. Snel keek hij om zich heen. De redactie was aan het werk. Het rustgevende getik van vingers op toetsen. Opgewonden ging hij zelf ook aan de slag. Selecteren, Ctrl-c, Ctrl-v, foto opslaan, her en der wat tekst schrappen, leuk citaat erbij in een kader en klaar. Daar stond het. Officieel had hij nog de feiten moeten checken, maar dat was meer iets voor de oude journalistiek. AK ging graag met zijn tijd mee. Hij leunde tevreden achterover. Ja, het was waar: hij was nog steeds internetredacteur. Al twintig jaar had hij geen promotie gekregen. Maar daar zou snel verandering in komen. Dit bericht ging hem groot maken. “Hier kan niemand omheen”, zei hij grijnzend. “De Molukkers brachten me naar het AD, een neger maakt me hoofdredacteur.”

Geert Wilders was de Neger van Venlo

Geert Wilders werd op school de Neger van Venlo genoemd. Dat bevestigen verschillende bronnen uit het verleden van de politicus. De geblondeerde Limburger zou zijn bijnaam te danken hebben aan zijn Indische afkomst.
 
Al in de eerste klas van zijn lagere school, de Sint Mattheusschool in Venlo, was het raak. De jonge Geert werd regelmatig door een groep jongens in een hoek van het schoolplein gedreven. Ze duwden hem en riepen ‘neger’ in zijn oor. Oud-klasgenoot Kas Verhoeff herinnert zich het nog goed. “Sjefke, een populaire jongen bij ons in de klas, begon ermee en al snel deed iedereen mee. Geert was gewoon het pispaaltje zoals iedere klas wel een pispaaltje heeft.”
 
Neger
Hoe Sjefke erbij kwam om Wilders neger te noemen, weet Verhoeff niet. Ludde Gubbels, de inmiddels gepensioneerde leraar van Wilders, heeft echter wel een vermoeden. “Wij hadden op school, en überhaupt in Venlo, vrijwel geen allochtonen. De Indische gelaatstrekken van Geert vielen daardoor op. Natuurlijk is iemand van Indische komaf geen neger, maar probeer dat een kind maar eens uit te leggen.” De school deed er vervolgens alles aan om het pesten te stoppen. Zonder succes. “Het was eigenlijk niet te doen”, legt Gubbels uit. “Je kon wel streng optreden op het schoolplein, maar dan kreeg hij het op weg naar huis extra hard voor zijn kiezen.”
 
Leerplichtambtenaar
Op het Venlose Sint Thomas College, waar Wilders de mavo volgde, nam het pesten serieuze vormen aan. De huidige PVV-leider kwam regelmatig bont en blauw thuis. Op school werd alleen nog maar over hem gesproken als ‘de Neger van Venlo’. Het leidde tot een zeer hevige pubertijd, waarin Wilders vaak spijbelde om de pesterijen te ontlopen. Uiteindelijk moest leerplichtambtenaar Trees Hupkens eraan te pas komen om ervoor te zorgen dat hij zijn diploma haalde. “Hij luisterde naar niemand meer. Niet naar zijn ouders, niet naar zijn leraren, en vaak ook niet naar mij”, vertelt Hupkens. “Dag in dag uit praatte ik op hem in dat hij geen neger was, maar hij had zich helemaal afgesloten.”

Geert Wilders, de Neger van Venlo

Geert Wilders, de Neger van Venlo

Einde schoolcarrière
Uiteindelijk lukte het de leerplichtambtenaar toch om Wilders door de middelbare school te loodsen. Na de mavo behaalde hij zelfs zijn havo-diploma. Daarna hield de politicus in spé het echter voor gezien met zijn schoolcarrière. Hupkens: “Ik heb hem nog even gevolgd vanaf de zijlijn, maar hij heeft eigenlijk geen echte opleiding meer afgemaakt. Hij is niet verder gekomen dan een paar juridische vakken en een cursus over sociale verzekeringen. Hij werkte liever op een augurkenfabriek dan dat hij nog een keer de kans liep om gepest te worden. Mijn ogen vielen dan ook uit mijn kop toen ik hem jaren later ineens op tv zag als Tweede Kamerlid.”
 
Diepgewortelde frustratie
Volgens oud-klasgenoot Kas Verhoeff werkt de moeilijke jeugd van Wilders door in zijn politieke gedachtegoed. “Ik heb het idee dat veel van wat hij zegt voortkomt uit een diepgewortelde frustratie. En dan geen frustratie over de wereld om hem heen, maar frustratie over iets dat binnen in hem zit.” Volgens Verhoeff diskwalificeert Wilders zich daarmee als politicus. “Zo’n persoonlijke frustratie is natuurlijk geen goede basis voor een politiek partijprogramma. Zijn geblondeerde haar laat zien dat hij nog steeds kampt met de vooroordelen uit zijn schooltijd. Laat hem eerst maar eens met zichzelf in het reine komen voordat hij zich op Nederland stort.”
 
Geert Wilders zelf wilde helaas niet reageren.

Zie ook:
Geert Wilders heeft denktank in kapsalon
Reactie uit Limboland
En we hebben een vertaling!

En we hebben een vertaling!

Met dank aan enkele Limburgse Fokkers, hierbij de vertaling van de reactie die ik kreeg op mijn kapsalon-bericht. De mail blijkt afkomstig van één van de klanten van kapper Jan Körver. Hij doet het bericht af als ‘allemaal onzin’, maar als ik het goed begrijp blijkt er toch veel van te kloppen. Alleen ziet de kapper zijn rol in het geheel even wat anders dan deze K. Verhoeff. Maar misschien ligt dat wel aan de politieke ambities van de kapper die Verhoeff in zijn mail suggereert. Hieronder de vertaling.

Beste verwarde man,

Ik weet niet waar je dat bericht over de herenkapper Körver vandaan hebt maar het is allemaal onzin. Tot voor kort geleden hoorde ik zelf ook bij het praatgroepje van Jan. En ik kan je vertellen Geert is nooit een kameraad van ons geweest. De meeste klanten van Jan vinden hem maar een gefrustreerd mannetje.

Daar hebben wij zelf ook aan bijgedragen trouwens. Vroeger op de lagere school werd hij al geplaagd omdat hij een kop had net als een selderij. Dan kreeg dat arme jong geregeld op z’n kop. Sommige lui noemde Geert ook wel de Neger van Venlo. Misschien omdat hij een beetje een kleurtje had, want verder hadden we geen Afrikanen in Venlo. Jaren later bij de kapper hielden wij Geert nog wel eens voor de gek. Je kent ’t wel, lijm op zijn stoel, en jeukpoeder in zijn shampoo. Dan lagen wij helemaal dubbel.

Maar waar het mij om gaat is dat het grootste deel van de klanten helemaal niet achter die onzin van Geert staat. Het is wel zo dat wij hem af en toe “hielpen”, als hij weer eens een speech moest houden, maar dat deden wij vooral om de lol / plezier. Wij vonden het wel leuk als hij zich buiten Venlo voor paal ging zetten.

Toen zijn gezwets aansloeg daar boven de rivieren konden wij ook nog wel de voordelen daarvan inzien. Met een beetje geluk zou hij gaan verhuizen naar Den Haag. Maar waar het mij om gaat, is dat er niks van waar is dat Körver zijn klanten ineens ziet als een Wilders denktank. Wij zijn ‘m liever kwijt dan rijk, maar misschien dat Jan ineens wat van Geert moet. “Flik d’n aap dan vritte good”, zeggen ze hier in Venlo. Wie weet kan Jan wel een kamerzetel voor elkaar krijgen. Ik weet wel dat ik en andere klanten van Körver hier niks mee van doen hebben, laat dat duidelijk zijn.

Hopelijk geeft Jan het ook snel toe, anders vertrek ik en zoek ik een andere kapper. Ik hoop dat je dit even recht kan zetten op jouw blog. Alvast bedankt.

K. Verhoef

En dan ga ik nu even wat belletjes plegen. Ik zie wel een verhaal in die Neger van Venlo…

Zie ook:
Geert Wilders heeft denktank in kapsalon
Reactie uit Limboland

Reactie uit Limboland

Ik kreeg vandaag het onderstaande mailtje. Het lijkt een reactie op het bericht over Herenkapsalon Körver. Limburgs is echter nooit mijn beste vak geweest. Is er een Limbo in het huis die het even kan vertalen? De vertaling kan in de comments. Mijn dank is groot!

Beste verwarde man,

Ik weit neet woa des dich det berich euver hieërekapper Körver vanaaf haes, maar det is allemoal waazel. Wies veur kort geleeje huurde ik zelluf auk beej ’t proatgruupke van Jan. En ik kin dich vertelle: Geert is noeëts eine kameroad van os gewaes. De meiste klanten van Jan vinden ‘m maar ein gefrustreerd menke. Doa hebbe weej zelluf auk aan beegedrage trouwens. Vruèger op de lieëgere schoel word hae al geploag umdet hae eine kop hat wie eine knoepselderiej. Dan kreeg dae erme jong geregeld op zien mörfke. Sommige luuj neumde Geert auk waal de Neger van Venlo. Meschiens umdat hae een bietje ein kleurke had, want verder goof ’t gaar gen Afrikanen in Venlo. Joare later beej de kapper heelde weej Geert nog waal ‘ns veur de gek. Dow kins ’t waal, lieëm op ziene stoal, jeukpoeier in ziene sjampoo, det soort fratse. Looge weej huulemoal dubbel. Maar woar ’t mich um geit is ‘det ’t groeëtste deil van de klanten huulemoal neet achter dae kwats van Geert steit. ’t Is waal zoeë det weej um af en toe ‘holpe’ as hae waer ’s ein speech moos halde, maar det deeje weej vooral um de joeks. Weej vonde det waal kwant as hae zich boète Venlo veur poal ging zette. Toen zien gezwets aansloog doa boave de riviere koste weej doa auk nog waal de veurdeile van inzeen. Met een bietje gelök zou hae goan verhoeze noar Den Haag. Maar wao ’t mich um geit, is det d’r niks van waor is det Körver zien klandizie ineins zuüt as ein Wilders-dinktank. Weej zien ‘m leever kwièt dan rièk, maar meschiens det Jan ineins wat van Geert mot. Flik d’n aap dan vritte good, zegge ze heej in Venlo. Wae wet blief Jan dalik waal ’n kamerzetel aan de vingers plekke. Ik weit waal det ik en de andere klanten van Körver heej niks mei van doon hebbe, loat det duudelik zien. Hoapelijk guuüf Jan det auk snel toe, anders maak ik mich oet de veut doa en zeuk ik mich eine andere kapper. Ik hoap det’se det effe rech kins zette op dien blog. Alvès bedank.

K. Verhoeff

Update: er is een vertaling!

Geert Wilders heeft denktank in kapsalon

Jan Körver is de enige die aan het haar van Geert Wilders mag zitten. De Venlose kapper mag de PVV-leider al ruim veertig jaar tot zijn vaste klantenkring rekenen. Maar de invloed van de kapper reikt verder. Herenkapsalon Körver fungeert ook al jaren als officieuze denktank voor de geblondeerde politicus.

Herenkapsalon Körver is een klein eenmanszaakje in de winkelstraat van Venlo. Buiten schreeuwen reclameborden om aandacht, maar binnen heerst de rust. Het lijkt alsof de tijd er heeft stilgestaan. Zwaar, eikenhouten meubilair ademt de sfeer van vroegere tijden. Jan Körver (63) nam de zaak zo’n dertig jaar geleden over van zijn vader en heeft er sindsdien weinig aan veranderd. “Veel kapsalons zijn tegenwoordig heel steriel”, verklaart Körver. “Daar zit geen leven meer in. Ik wilde daarom een plek creëren waarop de tijd geen vat lijkt te hebben. Mijn klanten kunnen dat ook waarderen.”

Denktank
De klanten van Körver komen niet alleen om hun haar te laten knippen. Achterin de kapsalon staat een aantal lederen fauteuils waar vaste klanten kunnen genieten van een drankje. “Officieel moet je daar een drankvergunning voor hebben”, weet Körver. “Maar de gemeente knijpt gelukkig een oogje toe.” De gesprekken in de zithoek gaan niet zelden over politiek. En dan lopen de gemoederen vaak hoog op. Körver: “Ik heb een zeer brede klantenkring, van stratenleggers tot wethouders. Je kunt je voorstellen dat dat zeer levendige gesprekken oplevert.“ Al in zijn VVD-tijd kwam Geert Wilders regelmatig naar de kapsalon om zijn ideeën te testen. Deze gewoonte leidde in de loop van de jaren tot de vorming van een ware denktank. “Tegenwoordig geeft hij even een belletje als hij ons nodig heeft. Dan prikken we een datum en roep ik de mannen bij elkaar.”

Kopvoddentax
Körver en zijn klanten nemen hun rol als denktank van Geert Wilders zeer serieus. “Wij zijn zeg maar de ogen en oren van Geert.  We weten wat er gebeurt op straat. Zelf kan hij zich in het openbaar niet meer vrij bewegen.” Toch houden ze er ook van om af en toe een geintje uit te halen met de PVV-leider. “Die kopvoddentax bijvoorbeeld. Dat was een ideetje van Frits, de fietsenmaker van hier om de hoek. God, wat hebben we daarom gelachen. En dan brengt Geert het met zo’n uitgestreken, serieuze kop in de Tweede Kamer. Machtig mooi!” Ook vinden de Limburgers het leuk om uit te proberen hoe ver ze kunnen gaan. De uitspraak van Wilders dat de Turkse leider Erdogan een freak is, was daar een gevolg van. “Dat zegt hij nooit, dachten we. Maar dan doet hij het toch hè. Het kan hem niks schelen”, lacht Körver. “Dat is genieten hoor. Dan zitten we hier voor de tv te gieren met een bak chips op schoot.”

Werk aan de winkel
De denktank had nooit gedacht dat Wilders zo groot zou worden. Körver: “Die Hollanders zijn wel makkelijk in te palmen. Een paar krachttermen en iedereen loopt achter hem aan. Je moest eens weten wat ik allemaal heb moeten uithalen om enkel mijn vrouw achter me aan te krijgen. Nee, wat dat betreft zijn Limburgers wel wat nuchterder.” Voor de mannen van herenkapsalon Körver betekent de populariteit van Wilders werk aan de winkel. “Ja, de peilingen zien er goed uit, maar we moeten het nog zien vast te houden hè. De komende maanden komen we daarom minstens één keer per week bij elkaar. Geert moet scherp zijn en de laatste informatie tot zijn beschikking hebben.”

Nichterig
Wat vindt de Venlose kapper eigenlijk van het haar van Wilders? “Tja, mijn keuze was het niet”, geeft Körver toe. “Toen hij me de eerste keer vroeg of ik het wilde blonderen, dacht ik dat hij een grapje maakte. Blonderen is toch meer iets voor vrouwen, vind ik. Bij mannen staat het al snel een beetje nichterig. Ieder ander zou hier in Venlo allang in elkaar zijn getrapt met zo’n kapsel.” Het gerucht dat Wilders zijn haar laat blonderen om zijn Indische afkomst te verhullen, kan de kapper niet bevestigen. “Dat is persoonlijk. Of het waar is weet ik niet. Ik heb het hem nooit gevraagd.”